Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



dinsdag 3 april 2012

Henk Wesseling over Charles de Gaulle, VPRO-boeken, 1 april 2012


De grote generaal van het naoorlogse Frankrijk.

Emeritus hoogleraar algemene geschiedenis Henk Wesseling - volgens Geert Mak een tophistoricus - heeft onder de titel De man die nee zei de eerste Nederlandstalige biografie geschreven over Charles de Gaulle.

Wim Brands refereert aan zijn einde toen president De Gaulle door het volk naar huis werd gestuurd, maar die toch in 2005 tot de grootste staatsman werd gekozen. Dat is nog wat anders dan wij Nederlanders die Pim Fortuyn tot de grootste Nederlanders hadden gemaakt. Bijna, zegt Wesseling die het erop houdt dat Willem van Oranje toch bovenaan staat.

De canonisatie van De Gaulle is al eerder begonnen, zegt Wesseling, in 1990 al. Tijdens een congres ter gelegenheid van zijn honderdste geboortejaar.

Brands begint over de slechte verhouding tussen De Gaulle en Luns. Wesseling relativeert dat. Luns vond hem hoffelijk. Adenauer had meer last van de gedragingen van Luns. Hij vond er een troost in dat mevrouw Luns het moeilijker had dan hijzelf. De Gaulle vond Frankrijk en Nederland voorbeelden van echte naties. Nederland was een oude staat, al ontstaan in de zestiende eeuw met een zeemacht en van belang in de coalitie tegen Lodewijk de XIV. Daar had hij ontzag voor. De Nederlanders zijn een koppig volk, op het eigen belang gericht.’

De betekenis van De Gaulle ligt volgens Wesseling in de tweede wereldoorlog toen De Gaulle zich tegen Petain verzette. Hij vond dat er slechts een veldslag verloren was gegaan, maar dat daarmee niet het laatste woord gezegd was. Hij wilde doorvechten in Algerije. Later verzette hij zich tegen de oorlog in Algerije. Rond 1958 beleefde Frankrijk een gespannen tijd met veel aanslagen, in 1962 volgde de onafhankelijkheid van Algerije.

We zien een fragment uit 1959 waarin De Gaulle in het Elysee paleis tot president wordt benoemd. Een statige ceremonie in een prachtige omgeving. Wesseling dineerde er ooit in het gezelschap van de koningin. Brands is jaloers op hem.

De Gaulle verzette zich tegen Europa en de Amerikanen, zegt Brands, maar opnieuw moet Wesseling het beeld corrigeren. Hij was voor de onafhankelijkheid van Frankrijk. Hij zag Europa als een gebied met nationale staten. Hij wilde een eigen Franse defensie. Zijn nucleaire denkbeelden komen daar ook uit voort.

Brands spreekt van een persoon, die gecompliceerder was dan men zou verwachten omdat hij ook bedrijven nationaliseerde en de sociale zekerheid invoerde. Wesseling ziet daarin geen tegenstrijdigheid, want dat soort initiatieven kwam voort uit zijn sociaal bewogen conservatisme. De Gaulle was een voorstander van een sterke staat, die de zorg diende te dragen voor de burgers. Vandaaruit zette hij zich ook in voor modernisering van de Franse economie. In plaats van een land van boeren werd Frankrijk een land met snelwegen en een hightech industrie.

Op het moment dat hij in 1969, in de nadagen van de revolte in Parijs, een referendum uitschreef over een grondwetswijziging, wist hij dat het volk hem zou laten vallen.    

Hier een bron over de verkiezing van de grootste Nederlander.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen