Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



dinsdag 15 mei 2012

Verloren levens (2012), documentaire van Kees van Vlaanderen


Overal in Nederland, weggestopt in onze gemeenten, wonen illegalen, die hier niet welkom zijn. Meer dan de helft kan niet weg. Kees van Vlaanderen (zie foto) ontmoette zeven van hen die hun levensverhaal wilden vertellen.

Rafic Naibzay, ex officier in het Afghaanse leger is onlangs vaak in het nieuws geweest omdat hij wordt verdacht van oorlogsmisdaden (artikel 1f), maar heeft daar volgens hem nooit mee te maken gehad. Hij werd gevangen genomen door de taliban en in een cel gezet met twintig anderen en moet elke dag nog denken aan de toestand van leven of dood. Hij was opgelucht toen hij hier in 1998 kwam en heeft tot de dag van vandaag alleen aardige Nederlanders ontmoet. Hij heeft zelf strafvervolging aangevraagd, hetgeen nogal uniek is, maar tot een proces kwam het niet vanwege gebrek aan feiten. Dus blijft hij verdacht. Zelf zegt hij dat hij een kwart van zijn leven is kwijtgeraakt. 

Billy Walkman kwam als verstekeling met een groepje uit Liberia, dat geterroriseerd werd door Charles Taylor. Hij was negentien jaar oud, toen zijn vader en zus door gedrogeerde rebellen werden gedood. Op het schip was het een komen en gaan. Hun aanwezigheid viel niet op. Ze verscholen zich 18 dagen lang met wat brood, koekjes en water achter de cacaobonen. Men vond hen pas in Amsterdam en liet hen gaan. Het was alsof hij in de hemel kwam. Alles was nieuw, maar asiel kreeg hij niet. Hij leefde jarenlang op straat, leerde op de dagopvang Ali kennen en bewaarde voor hem de extacy die Ali verkocht. Billy werd gearresteerd en naar Zeist gestuurd. Na drie maanden kreeg hij tien minuten om zijn spullen te pakken. Hij werd overgebracht naar de marechaussee, die hem in de handboeien sloeg en hem meenam in het vliegtuig. Soldaten in Monrovia achtten de toestand onveilig en zeiden de marechaussee Billy weer mee terug te nemen. Inmiddels is hij zeven keer gepresenteerd aan Liberia en vier keer aan Ghana. Hij overleeft al zestien jaar, terwijl anderen van zijn groep dood zijn of gek geworden.

Shuskan Ovakunova vluchtte weg van het etnische conflict in Azerbeidzjan. Ook haar ouders werden vermoord. Af en toe ziet ze beelden op Youtube, maar lang kan ze niet kijken naar onteringen van grafplaatsen en het verwoesten van hun kerken. Ze stond er alleen voor, maar ontmoette in 2006 Eduard Adamjan, ook een illegaal. Na een verhoor in Amsterdam ontdekte ze dat ze zwanger was. Ze vertrokken uit het opvangcentrum. Hun kind werd in Frankrijk geboren. Na opvang in een AZC werden ze op straat gezet. Ze wilden met de trein naar België. In een donker Rotterdam moest de baby een schone luier. Eduard sprak een politieagente aan die een crisiscentrum belde. Shuskan was daar tevreden, ook met de zeventig euro zakgeld die ze kregen. In 2007 misten ze het generaal pardon omdat hun kind in Frankrijk was geboren. Eduard werd opgepakt om naar Oost-Europa uitgezet te worden. 

Samatar Abdullahi Jama vluchtte in 2007, nadat zijn vader op zijn akker voor zijn gezicht was doodgeschoten, uit Somalië, waar muitende krijgsheren de dienst uitmaakten. In 2006 kwam daar nog de heilige oorlog van de Al Shabaak bij. Na een verhoor op Schiphol werd hij overgebracht naar Arnhem. Alle organisaties zijn het er over eens dat het levensgevaarlijk is in Somalië en dat hij niet terug kan. Hij hoort echter elke dag dat hij hier niet kan blijven. 

Yunxian Fang was lid van de verboden Falun Gong. Ze werd opgepakt maar wist, twee maanden zwanger, te ontkomen. Ze moest afscheid nemen van haar veertienjarige zoon die zij bij de buren achterliet. Ze reisde in vijf maanden naar Nederland en werd door de slangenkop uit de auto gezet omdat haar hoofd bloedde en ze zwanger was. ‘Pak de trein maar naar Zevenaar en vraag daar asiel aan.’ In 2004 werd haar asielaanvraag afgewezen. Nina was vier jaar oud. Haar moeder ging het gevang in, Nina naar een pleeggezin. Het is een leuke meid die voorleest uit een verslag van haar pleegmoeder. Ze wonen inmiddels in een noodopvang. Nina wil het liefst een paspoort, want dan is haar leven geen geheim meer.

Sunita Amza is een Roma meisje uit Kosovo. Met tien jaar kwam ze naar Nederland. Op de Kroatische geboorteakte van haar vader staat dat zijn nationaliteit onbekend is. Amnesty adviseerde de terugkeer stop te zetten, maar ze werden opgesloten en geboeid op het vliegtuig gezet. Ze vertelt huilend dat haar vader vertelde dat alles goed kwam, maar zij dacht dat ze hier nooit meer zou terugkeren. In Kosovo wist men van niets. Ze vlogen terug, werden na een week cel op straat gezet. Iedereen mag er zijn, zegt ze, alleen zij niet. 

Kijkt, CDA-ers met een hart.

1 opmerking:

  1. Erg indrukwekkende documentaire. Hier terug te zien:
    http://www.npo.nl/human-doc/14-05-2012/VPWON_1171588

    BeantwoordenVerwijderen