Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



zondag 3 maart 2013

Bloot - een film over acteren (2013), documentaire van Paul Cohen en Martijn van Haalen



In hoeverre geeft een acteur zich bloot op het toneel

De documentairemakers volgen het repetitieproces van Husbands door Toneelgroep Amsterdam (TGA) om een antwoord te krijgen op de vraag in hoeverre een acteur, gewend om zich te verbergen in toneelrollen, nog wel echt kan zijn. Of, andersom geredeneerd: in hoeverre geven zij zich op het toneel bloot? De acteurs van TGA hebben daar hun eigen opvattingen over. Het vermeende overbewustzijn van de acteurs wordt tijdens de repetities benadrukt door cameraatjes die ze naast hun wang meedragen. Ook documentairemakers hebben te maken met het zelfbewustzijn van de personen die ze filmen.

Husbands gaat over drie getrouwde mannen die een vriend verliezen en in Londen eens flink aan de rol gaan om het verlies te verwerken. Halina Reijn speelt de rol van tien vrouwen en dan zonder zich te verkleden. Ze wordt belaagd door Gus (Barry Atsma) en Archie (Roeland Fernhout). De eerste probeert haar voor zich te winnen met bravoure en seks, de tweede met tederheid. Harry (Hans Kesting) laat zich ook niet onbetuigd. Barry Atsma zegt dat er tussen de vrienden een bubble is ontstaan, die na de dood van een van hen wordt doorgeprikt. Wat overblijft zijn lost souls.

Roeland huivert als hij aan de repetities denkt. Zijn moeder is zwaar ziek en straks gaat hij voor werk naar Frankrijk. Wat hem betreft mogen de repetities harmonieus verlopen. In zijn spel wil hij een grens bewaken, maar als Halina hem begint te zoenen vindt hij dat maar al te fijn.

Voor Halina is acteren echt zijn. In een tijd waarin de jeugd in een virtuele wereld leeft, houdt zij zich bezig met basale emoties. Ze krijgt vaak als kritiek dat ze a-theatraal speelt, zichzelf te weinig transformeert en vraagt zichzelf ook wel eens af waarom ze zo nodig echt moet zijn. Na de repetities voelt ze zich vaak leeg. Haar privéleven is saai. Ze zou wel kinderen willen. Op het toneel voelt ze zich de hoer van haar emoties. Ze vindt het vernederend om als een hond over het toneel te kruipen. Dat kan alleen omdat de sfeer goed is. Toch wil ze stoppen. Het is vermoeiend en ze is bang dat dit alles is.

Regisseur Ivo van Hove is idolaat van haar omdat ze meteen tijdens de eerste repetitie voluit gaat. Hij kan zich voorstellen dat acteren zwaar is tijdens de laatste weken voor de voorstelling. Men moet zich afvragen wat het brengt en wat het vraagt, maar hij kan niet geloven dat Halina wil ophouden. Het is de vraag hoe groot het bord voor zijn hoofd is.

Barry vertelt over zijn broer, een mongool die hem in alles overtrof. Hij werd daardoor gevoelig voor menselijk gedrag. Hij ziet zijn broer nog stil liggend ’s nachts in bed. Hij bleek bang voor het donker. Zelf heeft hij angsten van hem overgenomen. Een cadeautje van zijn broer, dat hem helpt zijn emoties naar boven te krijgen. Hij heeft de neiging zich van zijn beroepsgroep te distantiëren. Acteurs zijn rare mensen, gladiatoren zonder schilden. In TGA is men ten minste op zoek naar zichzelf. Deze gevoelige manier van acteren levert veel stress op en niet iedereen kan daar tegen.  

Hans Kesting zegt dat acteren wel wat met hem doet. Dat moet ook wel met alle emoties die geuit worden. Gelukkig heeft hij een lieve vriend. Hij had een mooie studententijd als homo in Maastricht terwijl hij tegelijk in Rotterdam een vriendinnetje had. Zijn ouders, die altijd in het theater kwamen kijken, ontdekten daardoor hoe hij leefde en waren daar blij mee. De documentairemakers vragen of Hans dit verhaal nog eens wil vertellen omdat ze vermoeden dat hij toneel speelt. Op de begrafenis van zijn moeder schoot hij vol en was zich ook meteen bewust van dit acteursmechanisme. Hij had ooit een vriend die tegen hem zei dat hij kon schreeuwen omdat hij een acteur was, maar zoiets vindt hij onzin. Hij vond het leuk zich vroeger kind te voelen. Dat veilige, beschermende heeft hij ook bij zijn vriend, die zijn redding is.  

Om half zes in de namiddag heeft Hans er genoeg van. Hij is voor die dag klaar met repeteren, zegt hij. Meent hij dat? De grens tussen spel en werkelijkheid lijkt me niet altijd duidelijk tijdens de repetities. 

Hier meer inclusief de trailer van de voorstelling Husbands, hier de site van Het Uur van de Wolf met een clip van de documentaire Bloot – een film over acteren.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen