Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



zondag 3 maart 2013

Filmrecensie: The science of sleep (2006), Michel Gondry



Fantasie kan ook saai zijn

Kenmerkend voor dromen is de schok waarmee men er in sommige gevallen uit ontwaakt. Men bevond zich in een wereld die erg werkelijk aandeed, maar bij het wakker worden blijkt die als een zeepbel te verdwijnen. Allerlei verbanden die in de droom automatisch gelegd werden blijken helemaal niet bij elkaar passen. Michel Gondry mengt in The science of sleep droom en werkelijkheid op speelse wijze door elkaar. Hoofdpersoon Stéphane Miroux droomt niet alleen maar heeft ook een droomwereld geschapen. In een zelfgebouwde televisiestudio verzorgt hij regelmatig uitzendingen. De eerste keer over het bereiden van dromen. Zijn eigen dromen zien we terug in de film, waarin de grenzen tussen droom en werkelijkheid herhaaldelijk worden opgezocht, maar helaas levert dat niet veel verrassing op.

Stéphane Miroux keert in het begin van de film terug uit Mexico. Zijn ouders zijn gescheiden. Hij woonde bij zijn vader, maar zijn moeder, die in Parijs woont in een oud appartement, heeft een baan voor hem gevonden. Het zou om creatief werk gaan bij een bedrijf dat kalenders maakt, maar dat valt tegen. Het is knippen en plakken, aldus collega Guy. Stéphane toont zijn eigen schilderwerk aan diens baas, die wel gecharmeerd is van zijn fantastische productie, maar zelf is Stéphane teleurgesteld dat zijn moeder hem naar Frankrijk heeft teruggehaald.

Het leukste deel van de film gaat over de verhouding van Stéphane met zijn buurmeisje Stéphanie (Charlotte Gainsbourg). Als er bij haar een piano naar boven wordt gebracht raakt Stéphane in de verdrukking en verwondt zijn hand. Een mooie gelegenheid om nader met haar kennis te maken. Stéphanie heeft juist vriendin Zoë op bezoek. De jonge vrouwen maken Stéphane wijs dat ze een creatief beroep hebben terwijl ze in werkelijkheid winkelbedienden zijn in een tekenzaak . Stephane doet alsof hij niet in het huis woont. Hij houdt dat lang vol, ook als de vriendinnen allang weten dat hij een buurman is.

Er is in de film veel ruimte voor dromen en voor de creatieve fantasie van Stéphane. Zijn vader was een goochelaar dus hij heeft het niet van een onbekende. Hij sleept Stéphanie erin mee en wordt verliefd op haar, maar zij is niet op zoek naar een relatie totdat ze tijdens een avond uit opeens met een ander danst. Dat is tegen het zere been van Stéphane.  

Helaas is het vertoonde weinig begeesterend. Het gedoe met een tijdmachine is niet erg origineel. De verbeelding heeft weinig om het lijf. Seksmaniak Guy maakt de film ook al niet leuker. Het overbrengen van dromen en fantasieën hoeft niet per definitie een meerwaarde op te leveren.

Hier de trailer. Michel Gondry maakte twee jaar eerder Eternal sunshine of the spotless mind.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen