Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



vrijdag 20 maart 2015

Filmrecensie: Last orders (2001), Fred Schepisi



Zeulen met een urn in een aanstekelijk en sterk drama

Last orders is gebaseerd op de prachtige roman van Graham Swift uit 1996, in het Nederlands vertaald als Laatste ronde. In de Nederlandse titel valt de tweede betekenis van het origineel helaas weg. Behalve de laatste ronde voor sluitingstijd in een café, staat de Engelse titel voor de laatste wens van Jack Dodds, een slager uit Londen. Hij wil dat zijn as na zijn crematie op zee uitgestrooid wordt bij Margate, een badplaats waar hij ooit met zijn vrouw Amy een huisje wilde kopen. De goede vrienden van Jack zijn niet te beroerd daaraan gevolg te geven.

De vrienden zijn de vriendelijke gokker Ray, de impulsieve bokser Lenny en de stabiele begrafenisondernemer Vic. Ray is de huisvriend van de Dodds en heeft de laatste wens van Jack gelezen in een brief die hij van Amy aan de oever van de Theems overhandigd kreeg. Zelf gaat Amy niet mee. Het is de dag dat ze altijd hun verstandelijk gehandicapte dochter June bezoekt. Vince, de zoon van Jack, is wel van de partij. Hij heeft een autobedrijf en haalt hen in een riante Merdeces op bij de pub waar de drie alvast een borrel op hun vriend nemen, Ray en Lenny een pint bier, Vic een whisky. De urn staat op de toog. Jack is nog altijd een van de hunnen.

De tocht van Londen naar Margate wordt onderbroken door flashbacks uit het leven van Jack en Amy en hun vrienden. Naadloos last Schepisi verschillende tijdsepisodes aan elkaar. We zien de vrienden met hun beginnende liefdes in de pub, de oorlogservaring van Jack en Ray aan het zuidelijke front, bezoeken van Amy aan de inrichting waarin June verblijft, een uitstapje van het gezin Dodds met de slagersauto, waarbij Jack Vince vertelt dat hij niet zijn eigen zoon is en de beelden uit het ziekenhuis waar Jack tevreden sterft nadat hij een gokje heeft gedaan op een paardenrace, door Ray hem aangeraden, en die heeft gewonnen. Door al deze verschillende sferen is de film Last orders heel levendig. Nog levendiger dan in het boek waarin de vrienden steeds hun eigen stukje over de relatie met Jack vertellen.

De reis naar Margate kent verschillende stops, waarbij de urn steeds in andere handen overgaat. Gedurende een lunch in de pub waarbij weer het nodige wordt ingenomen, tijdens een bezoek aan een monument voor gevallenen uit de Tweede Wereldoorlog en bij een boerderij in Kent waar Jack en Amy elkaar in de zomer hebben leren kennen. De beelden uit uit dat verleden zijn zonnig en de prille romance is beeldig. Lenny wordt boos als hij ziet dat Vince met de urn vooruit loopt om alvast wat as uit te strooien. De oude bokser slaat er meteen op los maar wordt door de jongere Vince tegen de grond gewerkt. Na een stop in Canterbury komt men tot het eindpunt, waar men, begeleid door de weemoedige saxofoonklanken. gebroederlijk de as op de pier van Margate verstrooit. ‘Bye Jack,’ zeggen ze daarbij. Amy neemt op het zelfde moment afscheid van June en gaat haar eigen leven leiden.  

In de fragmenten die langskomen zitten de pijn, de hoop en vooral de onbreekbare liefde van gewone Londenaren opgesloten. Amy, een mooie rol van Helen Mirren, heeft vijftig jaar lang de band met June aangehouden, terwijl Jack haar het liefst uit zijn leven had gebannen door naar Margate te verhuizen. Ray is gescheiden en voelt veel voor Amy, maar zet dat niet door om Jack er niet mee te belasten. Vince is een aangenomen zoon, die het bedrijf van zijn vader niet voortzette. Ondanks hun verschillende levensvisies weten ze het samen te rooien. Het verhaal is simpel maar overtuigend in zijn echtheid, zowel door de kleuren, de beelden als de karakters.

Hier de trailer.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen