Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



donderdag 2 februari 2017

Astrid (2015), documentaire van Kristina Lindström


Persoonlijk geheim vormt bron succes Zweedse kinderboekenschrijfster

Astrid Lindgren, de bekendste kinderboekenschrijver uit Zweden, had geen gemakkelijk leven, maar dat verklaart wellicht haar succes. Kristina Lindström laat dit zien in een lange documentaire. Het Uur van de Wolf zond daar de kortere versie van uit, die op zichzelf al een onvergetelijke ervaring is, vooral door de ontwapenende houding van Lindgren. Naast zijzelf komen verschillende anderen aan het woord en natuurlijk wordt de biografische schets afgewisseld met fragmenten uit haar boeken en films, waaronder de bekendste, Pippi Langkous.

Lindström begint bij het begin. Astrid werd in 1907 geboren op het platteland in het zuiden van Zweden in de buurt van de plaats Vimmerby. Het leven op de boerderij met streng gelovige ouders moet vooral veilig geweest zijn. Met haar broer Gunnar beleefde Astrid veel avonturen. Met haar vader ging ze naar de veemarkt. Er is nog een foto van haar als twaalfjarig meisje naast hoofdredacteur Blomberg van de lokale krant. Toen ze achttien jaar was ging ze bij hem aan het werk en werd ook nog zwanger gemaakt door de vijftiger. Daartussen liggen eenzame tienerjaren waarin Astrid zichzelf lelijk vond. Ze ging wel veel naar de bioscoop en deed daar beelden op van scènes die zij in haar verhalen kon gebruiken, zoals een meisje dat met borstels onder de voeten de vloer schrobt of een paard in de kamer.

Haar ouders waren verdrietig over haar ongehuwde zwangerschap. Astrid vertrok naar Stockholm en vervolgens naar pleeggezin Stevens in Kopenhagen waar ze in 1926 van zoon Lars beviel. Het deed haar later veel pijn dat ze haar zoon daar achterliet om de kerst met haar familie door te brengen. Het was helemaal wrang dat het geboorteverhaal van Jezus door haar vader werd voorgelezen. Astrid ging vervolgens weer terug naar Stockholm om geld te verdienen en bracht af en toe een bezoek aan Lars. De jaren dertig werden getekend door werkloosheid. Astrid werkte hard en bracht Lars, die na de dood van zijn pleegmoeder niet in Kopenhagen kon blijven, soms naar haar ouders, die inmiddels milder waren geworden. Haar secretaressewerk voor de Zweedse automobielclub bracht haar in contact met voorzitter Sture Lindgren. Zoals zijn naam al aangeeft scheidde hij van zijn vrouw en trouwde hij met haar in 1931. Astrid had bedongen dat ook Lars deel van hun leven uitmaakte. Een paar jaar later kreeg ze ook nog een dochter, Karin. De laatste zegt dat Sture geen goede vader was en dat hij veel dronk, maar dat haar moeder alles opving.

In de Tweede Wereldoorlog was Astrid actief in het verzet. Ze hield Oorlogsdagboeken bij waarin ze haar woede op de nazi’s uitte. Vlak voor het einde van de oorlog wilde Sture scheiden omdat hij een ander had. Astrid nam haar eigen leven in de hand en schreef Pippi Langkous op verzoek van Karin die zelf die naam bedacht had. Het boek vond een uitgever en werd ook op het toneel uitgebracht. Pippi stond symbool als een humanistische verzetsfiguur, zegt een literatuurwetenschapper, al werd zij een jaar later alweer bekritiseerd als een gestoorde persoonlijkheid. Astrid schreef door en was daarnaast ook bureauredacteur. Eenzaamheid was haar kostbaarste bezit. In 1953 ontmoette ze in het verwoeste Berlijn Louise Hamburg die verliefd op haar was, maar Astrid wilde niet verder gaan dan een hechte vriendschap.

In 1967 nam ze het op tegen de regering Palme, die volgens haar teveel belasting eiste en won, waarop de sociaal-democraten opstapten. Ze kreeg veel post, ook van de twaalfjarige, rebelse Sara die graag de rol van Pippi had gespeeld. Hoewel die al vergeven was, vloeide er een dertig jaar durende correspondentie tussen verwante zielen uit voort. Astrid verkondigde een opvoeding zonder slaag en kreeg daardoor twee Duitse jongens op bezoek die uit hun ouderlijk huis gevlucht waren. Astrid zorgde voor onderdak voor hen. In 1986 ging Lars dood na een hersentumor. Astrid was daarover erg verdrietig. De Nederlandse schrijfster Rita Verschuur bezocht haar in 1994 en zag een linde die nog als enige voor haar huis in bloei stond, hetgeen terugkwam op de tekst van de rouwkaart, opgesteld in 2002 : Speelt mijn linde, zingt mijn nachtegaal.  

Hier de trailer op Het Uur van de Wolf

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen