Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



vrijdag 10 februari 2017

Filmrecensie: Partygirl (2014), Marie Amachoukeli-Barsacq, Claire Burger en Samuel Theis


Boeiend huwelijksdrama rond een vroegere nachtclubdanseres

De titel Partygirl klinkt zwoel en de eerste beelden zijn daar ook naar. Wulpse paaldanseressen proberen de aanwezige mannen in de nachtclub in de sfeer van seks proberen te brengen, maar achter de schermen van de nachtclub op de grens tussen Frankrijk en Duitsland gaat een klein, maar zeer overtuigend drama schuil dat mooi gespeeld wordt door de onbekende Angélique Litzenburger in haar rol als gastvrouw in de club en wel onder haar eigen naam. Omdat ze inmiddels de zestig gepasseerd is staat ze voor de keuze om door te gaan als vrouw alleen of zich te binden aan een man. Omdat er toevallig een trouwe bezoeker in de buurt is, Michel Henrich die net over de grens in Frankrijk woont, is de verleiding groot om een stap met hem te wagen. Een collega van Angélique juicht haar plan toe.

De eerste beelden in de nachtclub getuigen van een oudere vrouw die alleen aan de bar zit en zoveel drinkt dat ze door een medewerker naar haar bed geholpen moet worden. De volgende dag gaat ze naar Michel toe met de vraag waarom hij niet naar de club gekomen is. Michel legt uit dat hij niet steeds naar die club toe wil, waar hij moet betalen om haar te zien en liever heeft dat ze bij hem in huis samen zijn. Hij stelt voor om te trouwen aangezien de tijd ook maar doorgaat. Angélique gaat in op zijn voorstel om bij hem in te trekken, maar meteen blijkt dat het seksueel niet zo gemakkelijk gaat. Michel verbaast zich erover dat een gastvrouw van een nachtclub in haar nachthemd in bed komt, maar is bereid haar te tijd te geven, zo horen in een gesprek dat Angélique met een collega voert over haar blokkade in bed.

Inmiddels wordt Michel voorgesteld aan de kinderen van Angélique. In eerste instantie aan Mario en Séverine, die kinderen heeft, maar daarna ook aan Sam die in Parijs woont en tenslotte ook aan de zestienjarige Cynthia die in een pleeggezin werd ondergebracht.
Angélique is beschroomd om contact op te nemen met haar jongste die ze nauwelijks kent en van wie ze ook niet weet welke man de vader geweest is, maar in het kader van de bruiloft zet ze zich over haar bezwaren heen en reist naar Metz waar ze kennismaakt met de pleegmoeder van haar dochter die goed begrijpt hoe een en ander gelopen is en de knappe dochter geen strobreed in de weg legt om haar familie te leren kennen.

Mijn idee dat Cynthia zou worden verleid door Michel werd in de film niet bewaarheid. De focus blijft op Angélique die steeds meer twijfels krijgt naarmate de trouwdatum dichterbij komt en haar zoon Sam daarvan verwittigt. Ze zou het liefst met hem naar Parijs gaan en daar een of ander baantje nemen, maar Sam praat dat haar uit haar hoofd. Hij gaat er van uit dat het allemaal vanaf de volgende dag, wanneer het huwelijk zich voltrekt, beter zal gaan. Angélique blijft nog lang achter de kaptafel zitten, maar zet tenslotte door en geeft ook het ja woord aan Michel, maar aan het begin van de nacht blijkt het nog steeds allemaal heel moeilijk te liggen. Als Angélique hem opbiecht dat ze niet verliefd op hem is, is Michel begrijpelijkerwijs in zijn mannelijke trots aangetast, maar anderzijds had hij kunnen weten dat hij met een onafhankelijke partygirl in zee was gegaan en dat zo iemand zich niet zo gemakkelijk laat kooien.

Partygirl is daarmee een boeiend huwelijksdrama over de gevangenis waarin mensen zitten, geregisseerd door een driemensschap van de mij onbekende regisseuses Marie Amachoukeli-Barsacq, Claire Burger en Samuel Theis, die de ook rol van Sam op zich nam en in werkelijkheid ook de zoon van Litzenburger is, net als de andere kinderen ook haar echte kinderen zijn, zoals ik tenminste uit de rolverdeling opmaak.

Hier de trailer.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen