Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



zaterdag 4 februari 2017

Filmrecensie: Quartet (2012), Dustin Hoffman


Prachtig portret van oude operazangers in een tehuis voor muzikanten

Het debuut van Dustin Hoffman als filmregisseur mag er zijn. De Amerikaanse acteur die onvergetelijke rollen speelde in films als Marathon man (1979) en Rainman (1988), wendt zich voor zijn regiedebuut Quartet tot een Engelse omgeving, een tehuis waar oudere muzikanten een laatste prettige oude dag doorbrengen. De leiding van dokter Lucy Cogan speelt daar een grote rol in, net als de jaarlijkse herdenking van de sterfdag van Guiseppe Verdi.

Terwijl de voorbereidingen van dit laatste onder leiding van mannetjesputter Cedric Livingstone al aan de gang zijn, komt het vierde lid van het gezelschap dat vroeger het kwartet in de opera Rigoletto zong, het verzorgingstehuis binnen. Ze heet Jean Horton (geheel rechts op de poster), zit niet al te goed in haar vel, was vroeger een gevierd operazangeres en wordt door de dokter en de anderen met applaus vanaf het balkon binnengehaald.

Niet echter door Reginald Paget (tweede van links), haar ex gedurende een huwelijk dat slechts negen uur duurde. Hij maakte ook deel uit van het kwartet en vertelt tegenwoordig de jeugd over het wezen van de opera. Omdat hij nog steeds boos op Jean is vanwege haar ontrouw gaat hij het contact met haar uit de weg. Zoals echter te verwachten is, is zijn band met haar echter te sterk om dat vol te houden. Op een bankje vertellen ze elkaar over hun verdere leven. Jean hertrouwde nog een paar keer, de carrière van Reginald werd door Jean om zeep geholpen.

Wilf Bond en Cissy Robson, die het kwartet complementeren, doen er van alles aan om Jean over te halen nog een keer samen het kwartet te zingen, want dat zou geld in het laatje brengen voor hun armlastige tehuis dat niet zeker is van voortbestaan. Jean wordt echter zelfs boos dat men haar met een etentje probeert te lijmen. Ze is ooit gestopt met zingen omdat ze podiumvrees kreeg, maar een verslechtering van de toestand van de dementerende Cissy maakt dat ze overstag gaat. Tijdens het optreden komt het zelfs tot handcontact tussen Jean en Reginald, die net daarvoor heeft gehoord dat Jean hem zijn leven lang niet vergeten is.

Hoewel het verhaal nogal eenvoudig is, is de aankleding ervan met veel zorg en aandacht gedaan. De sfeer in het oude Engelse tehuis doet denken aan vroeger tijden, toen de maatschappij nog in rust was. Het is prachtig om te zien hoe de oude muzikanten in het oude huis hun hart kunnen ophalen aan de muziek en elkaars gezelschap. Leuk is een duet dat twee oudere heren, begeleid door piano en trompet, instuderen. De door medicijnen voor zijn prostaat veroorzaakte seksuele ongeremdheid van Wilf vormt een fraaie tegentoon in de beschaafde Engelse hogere klasse. De schat van een dokter weet hiermee goed om te gaan. Ze is net als haar medewerkers een zonnetje in het huis.

Tijdens de aftiteling zien we portretjes van de spelers naast die van de vroegere operaleden. De film Quartet is gebaseerd op het gelijknamige toneelstuk uit 1999 van Ronald Harwood (1934), die in Zuid-Afrika opgroeide maar in 1951 naar de toneelschool in Londen vertrok om daarna een carrière in de toneelwereld te beginnen en toe te treden tot een bekend Shakespeare gezelschap. Vanaf 1960 zette hij zich aan het schrijven, onder andere van scripts voor The pianist (2002) en The diving bell and the butterfly (2007). Voor het toneel bewerkte hij onder andere Ivanov (1989) van Anton Tsjechov, die volgende maand in de Toneelschuur in de regie van Nina Spijkers zijn première beleeft.  

Hier de trailer.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen