Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



maandag 13 februari 2017

Filmrecensie: The road (2009), John Hillcoat


Weinig aansprekend drama in een totaal verwoeste wereld

In het begin van de trailer is het getal 2929 zichtbaar. Volgens John Hillcoat die zich weer baseerde op de gelijknamige roman uit 2006 van de Amerikaanse schrijver Cormac McCarthy, duurt het nog wel even voor de wereld de apocalyptische gedaante aanneemt die in The Road getoond wordt. Om de ernst aan te geven van de verwoesting zijn de filmbeelden in zwart wit gemaakt. De enkele flashbacks naar het gewone leven voor de totale verwoesting komen daarmee over als een verademing, die echter nooit lang duurt.

De gelukkige dagen van het Amerikaanse stel duren helaas niet lang. Op een nacht wordt de man, gespeeld door Viggo Mortensen, wakker en kijkt naar buiten. We zien niet wat hij ziet maar weten dat het goed mis is. De latere beelden van een totale ontbladerde wereld doet denken aan Vietnam na de gifbombardementen door de Amerikanen, maar kunnen ook door een kernramp veroorzaakt zijn. De vader wordt wakker met een zware baard in een bladerbed met naast hem zijn tienjarige zoon. In korte flashbacks zien we dat de moeder van de jongen het niet getrokken heeft en, net als veel anderen, het bos in gelopen is om zelfmoord te plegen. Daarvoor was nog onenigheid wie de zoon zou meenemen, maar tenslotte won de vader het pleit.

De tocht die vader en zoon met een boodschappenkarretje zuidwaarts naar zee maken is somber en redelijk voorspelbaar. De mensheid heeft in de loop van haar ontwikkeling weinig vooruitgang geboekt. Het tweetal wordt bedreigd door kou, voedselgebrek en door bendes die zelfs mensen opeten. De vader mompelt af en toe dat zijn zoon de reden van zijn bestaan is, de jongen wil liever terug naar zijn moeder, zelfs al moet hij daarvoor ook zelfmoord plegen. Ze hebben in ieder geval twee pistolen bij zich. De vader heeft de jongen geïnstrueerd hoe hij de loop in zijn mond moet steken en de trekker overhalen als er gevaar dreigt.

De gevaren komen van alle kanten maar vooral van bendes die het land afstropen. Luguber is een kelder waar mensen naakt worden opgesloten voordat ze de pan in gaan. Een andere keer vinden ze veel voedsel in een schuilkelder en kunnen hun geluk niet op, ook al is dat tijdelijk. Een keer zet de vader het pistool al op het voorhoofd van zijn zoon om de trekker over te halen. Gelukkig weten zij elke keer weer aan de gevaren te ontsnappen, al wordt eerst de zoon gewond bij een schermutseling en later de vader getroffen door een pijl. Hij kan die nog wel uit zijn been trekken maar de schade is te groot om in leven te blijven. Gelukkig hebben ze dan al de zee bereikt, al biedt die niet de verlossing die in het vooruitzicht werd gesteld.

De film ontwikkelt zich traag en moet het hebben van de spanning, die de verschillende gevaarlijke situaties waarin ze terechtkomen, teweegbrengen. Bomen vallen om, de ontsnappingen zijn altijd op het nippertje en de boeventronies van de bendeleden nabij. Veel ontwikkeling zit er niet in. Wellicht kan men beter het boek lezen en daarbij zelf beelden invullen. De voorgekookte beelden die Hillcoat aanbiedt spreken helaas niet tot de verbeelding en evenmin tot het hart. De film blijft daarmee een wangedrocht, de mooie muziek van Nick Cave ten spijt

Hier de trailer.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen