Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



zaterdag 11 februari 2017

Terreur, bron van angst (2016), documentaire van Camiel Zwart


Bezorgde jonge vader onderzoekt zijn levenshouding tegenover zijn zoon

Je vraagt je wel eens af of mensen die tegenwoordig kinderen krijgen, wel hebben nagedacht over het lot dat hun nageslacht te wachten staat. Welke toekomst gaat een kind tegemoet in een wereld die steeds meer ten prooi lijkt te raken aan geweld? Filmmaker en a.s. vader Camiel Zwart ging op onderzoek uit om een antwoord te vinden.

In het begin van de documentaire is hij met zijn vrouw en kindje Nao in een hotelkamer Milaan en bereidt daar zijn vraag aan de Dalai Lama voor die hij aan het eind van de film ook daadwerkelijk zal stellen, maar eerst zien we hem twee maanden eerder aan het ziekenhuisbed waarin zijn vrouw wacht op de bevalling. Een vader kan niet zoveel doen, vindt Zwart. Misschien dat een vader daarom gevoeliger is voor de omstandigheden waarin het kind straks zal moeten leven. Zwart hoort van een vriend dat die zich meer bewust is van de gevaren in de wereld en daarom meer alert is in de buitenwereld. De Amerikaanse onderzoekster Laura Dugan, die net ook een kind gekregen heeft, stelt dat een harde aanpak van terreur nog meer terreur veroorzaakt en geeft daarmee een duidelijk signaal van de richting waarin Zwart het moet zoeken. Het risico van een aanslag hoort bij de vrijheid die wij in het Westen kennen.

Zwart bezoekt met vrouw en kind een aikidocentrum bij hem in de buurt en hoort van een leraar dat de vechtsport in dienst staat van de vrede en niet uit angst ontstaan is. Zijn ouders vertellen hem dat hij nogal driftig was als kind en boos werd als er sprake was van onrecht. Al vroeg ging Zwart naar Roemenië om de armen daar te helpen. Zwart gaat naar de inmiddels afgebroken Jungle in Calais en spreekt een medewerker van de Zen Peacemakers die hem zegt dat hij in het kamp meer levenslust ziet dan bij de bange Fransen in het centrum van Calais. Hij stelt vast dat de Europeanen zichzelf hebben vastgezet. Feitelijk is het leven niet gevaarlijk dan in de jaren zeventig en tachtig toen er ook veel aanslagen gepleegd werden.

De vrouw van Zwart denkt dat het leven onveiliger voelt vanwege de vele berichtgeving ervover. Zwart zelf besluit tot een sessie in een meditatiecentrum en doet tonglen om pijn in te nemen en vrede weer uit te ademen (zie foto). Zelfs een korte oefening brengt al een verandering teweeg. Zwart voelt meer liefde om zich heen. Volgens de trainer is angst een basisemotie die afsluit van anderen. Een hoogleraar in de psychiatrie zegt op haar beurt dat existentiële angst te maken heeft met ons onzekere bestaan en dat men daarom zekerheid zoekt in materie en ideeën, maar dat de veranderingen zich niet laten wegdenken.

Met mindfulnessoefeningen wordt schoolkinderen geleerd om te gaan met angsten zoals angst voor een nieuwe oorlog. De kinderen hebben er baat bij om in zichzelf te keren. Ze ondervinden daarvan meer rust. Zwart spreekt met een Franse schrijver die tijdens de aanslagen in Parijs in 2015 zijn vrouw verloor en alleen stond voor de opvoeding van zijn jonge zoon. Angst zou het vertrouwen aantasten dat hij zijn kind wil meegeven. Een jongerenmedewerker in Molenbeek schreef het boek Liefde in tijden van angst en wil achtergestelde jongeren helpen om zin te geven aan hun leven, zodat ze niet in handen vallen van terroristen.

Een boeddhistisch leraar stelt dat vergiffenis de beste remedie tegen haat is. Woede kan worden losgelaten door liefde te laten groeien en angst zit vooral in ons hoofd. De Dalai Lama zegt in Milaan dat alle mensen gelijk zijn en dat een terrorist nooit een religieus persoon kan zijn. De Jihad is in zijn visie een strijd tussen woede en mededogen. Op de vraag van Zwart antwoordt hij dat onderwijs belangrijk is om een liefdevolle samenleving te bereiken en dat hij Noa in de tussentijd zelf veel liefde moet geven, maar dat zo’n kleintje ook veel moet slapen. Zwart is in de trein naar huis zeer tevreden en weet wat hem te doen staat.   

Hier meer informatie over films van Camiel Zwart op de site van Blackframe, hier mijn bespreking van een documentaire uit 2016 over de Jungle van Calais van Teun Voeten en Maaike Engels.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen