Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



maandag 6 februari 2017

The times of Harvey Milk (1984), documentaire van Rob Epstein


 Voorvechter voor rechten van minderheden in San Francisco in koele bloede vermoord

Gus van Sant maakte in 2008 met Milk een mooie film over het leven van homoactivist Harvey Milk (1930-1978). De documentaire van Rob Epstein uit 1984 voegt daar de nodige politiek aan toe die in de film niet duidelijk aan de orde kwam. Ook gaat Epstein in op het proces dat tegen Dan White werd gevoerd die burgemeester van San Francisco George Moscone en gemeentebestuurslid Harvey Milk in 1978 doodschoot.

Epstein begint met de emotionele verklaring van Dianne Feinstein, voorzitter van het gemeentebestuur, waarin ze de dood van Moscone en Milk bekend maakt. Milk nam eerder al een tape op waarin hij stelde dat het zeer goed mogelijk was dat hij vermoord zou worden. Zijn standpunten die de gewone burger en vooral de minderheidsgroepen dienden, waren controversieel in een land waarin law and order nog in grote mate de dienst uitmaakten. Anne Kronenberg ontmoette hem in de fotowinkel van zijn vriend Scott Smith en werd in 1976 zijn campagneleidster. Ze vertelt dat ze wel eens bang was door een kogel getroffen te worden als ze campagne voerden.

Milk, zoon van joodse ouders uit Long Island, stond als kind bekend om zijn grote oren. Hij ging na college bij de marine en werkte vervolgens als beursanalist en filmproducer. Zijn activisme tegen de oorlog in Vietnam brachten hem en zijn vriend Smith naar de wijk The Castro in San Francisco, waar een grote homogemeenschap leefde. Milk probeerde verschillende keren in de gemeenteraad te komen, maar slaagde daar pas in toen San Francisco op grond van de progressieve burgemeester Moscone overging op districtsverkiezingen. In 1977 werd Milk voor zijn district gekozen, terwijl de rechtse Dan White, een voormalig brandweerman en gekozen in een ander district, zijn tegenstrever werd.

Journaliste Jeannine Yeomans interviewde Milk en raakte meteen van haar vooroordelen af. Milk was charismatisch en onverzetteliijk wat betreft zijn denkbeelden over de rechten van homo’s en andere minderheden in de stad.
Een goed voorbereide actie tegen hondenpoep leverde hem veel aandacht op, net als de instelling van een Votamatic als hulp voor mensen bij het stemmen, maar het was vooral de strijd voor homorechten die hem bekendheid gaf. In een tijd dat geknaagd werd aan het recht om als homoseksueel voor de klas, verdedigde Milk met verve de homoseksuelen. Hij ging in debat met senator Briggs die een grondwetswijziging wilde doorvoeren om homoseksuele leraren uit het onderwijs te weren. Milk en zijn medewerker Sally Gearhart haalden de argumenten van Briggs onderuit en behaalden een overwinning die met een groot feest in de buurt gevierd werd.

De starre White nam daarop zijn ontslag uit het gemeentebestuur, maar kwam daar onder druk van medestanders al snel weer op terug. De burgemeester kon echter, ook onder druk van Milk, het ontslag van White niet meer ongedaan maken. Daarop werd White zo kwaad dat hij met een pistool naar het stadhuis ging en Moscone en Milk in koele bloede vermoordde. Tijdens een enorme fakkeloptocht uitte de bevolking hun medeleven met de slachtoffers, maar toen vijf maanden later tijdens de uitspraak de moord werd omgezet in doodslag - waarvoor White vijfeneenhalf jaar celstraf kreeg - zon men op wraak, hetgeen leidde tot ernstige rellen. Het zou interessant zijn meer te weten over de totstandkoming van de samenstelling van de jury die geen enkele homoseksueel bevatte.

Hier de trailer van de documentaire, hier mijn bespreking van de film.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen