Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



donderdag 9 februari 2017

Vrienten, Kooymans en De Groot (2016), documentaire van Suzanne Raes


Het maken van muziek heft het tijdsbesef op

Suzanne Raes die een jaar eerder de documentaire Kom nader maakte over Boudewijn de Groot, portretteert in Vrienten, Kooymans en De Groot drie muzikanten die hun sporen in de muziekwereld verdiend hebben en het leuk vinden samen nog eens op te treden. Hun stemmen pasten goed bij elkaar merkten ze op een feestje van Cesar Zuiderwijn, drummer van de Golden Earring, waartoe ook George Kooymans behoorde.
Raes filmt de repetities van de drie mannen in de aanloop naar het concert in Carré op 27 november j.l. Henny Vrienten heeft zijn huis opgesteld en zowel binnen als buiten met een fraai uitzicht op een weiland tegen een bosrand oefenen de drie de nummers die ze ieder hebben ingebracht en die tijdens het concert worden aangevuld met hits als Another 45 miles, Annabel en het slotnummer Is dit alles met tussendoor de stem van De Groot als saxofoon en een prachtig gitaarduet van Vrienten en Kooymans.  

Vrienten spreekt van de samenwerking tussen twee straatjongens, een uit Tilburg en een uit Den Haag en een nette jongen uit een Heemsteedse villawijk. Drie maanden voor het concert in Carré dat ze zullen geven onder de naam Vreemde kostgangers - dat wat sfeer doet denken aan de Traveling Willburys - repeteren ze de vier liedjes die ze ieder hebben ingebracht. Vrienten benadrukt dat het vooral om een gemeenschappelijk project gaat. Muziek maken is de opperste vorm van concentratie. Hij zag Kooymans al eerder optreden en voelde zich lichtjaren van hem verwijderd, al waren ze van dezelfde leeftijd. Zelf schreef hij liedjes die maar niet wilden doorbreken, al zijn aliassen ten spijt, tot Boudewijn de Groot hem in contact bracht met Ernst Jansz waarmee de troubadour aan de wieg stond van de geboorte van Doe maar.

Het swingende openingsnummer Ik ben op weg geeft meteen de toon aan voor het vervolg. Zondagmiddag in de Roxy gaat over een bioscoop in Haarlem waar B films gedraaid werden. De Groot gooide zijn haar dan achterover en smeerde er vet in waardoor hij met zijn zondagmiddagvetkuif niet uit de toon viel bij de nozems.
Volgens De Groot willen gitaristen graag iets in hun handen hebben. Terwijl een piano op een eiland lijkt, is een gitaar meer een bescheiden meisje. Tijdens het concert gaat hij wel eens vlak bij de twee anderen staan, hetgeen lijkt op buurten. Hij vindt het prettig om deel uit te maken van een collectief, vooral omdat hij altijd zelf de leider was.

Er dreigt enige tweespalt als de lijst met liedjes gemaakt is en De Groot vooral gemakkelijke liedjes wil uitvoeren, terwijl Vrienten het als een uitdaging ziet om tot de hemel te reiken. Hij gaat uit van een maximum dat in de praktijk misschien minder wordt, maar houdt van de droom. De Groot vraagt zich af of hij de getalenteerde gitaristen wel kan bijhouden. Rocker Kooymans zegt dat hij gewoon anders speelt dan De Groot, die beter is met de Nederlandse taal. Hij vertolkt het gedicht Nat van De Groot eerst in spreektaal en vindt het daarna onnodig er nog een melodie van te maken. De Groot verbaast zich over de stemhoogte die Kooymans bereikt, die niet goedgekeurd zou worden door zangpedagogen, maar Kooymans zingt zo zijn hele leven al en heeft er geen last van.

Terwijl Vrienten het moeilijk vindt om een geschikt onderwerp voor zijn liedjes te kiezen, gaat De Groot gewoon zitten wachten tot er iets komt. Liefdesliedjes hebben altijd iets zieligs omdat er over de gelukkige liefde niets te schrijven valt. Vrienten heeft met zijn vier ingebrachte liedjes zijn vrouw voor ogen. Gewoon zeggen dat hij van haar houdt kan hij niet, hij verpakt het liever in beelden. Hij gaat altijd een wankel pad tussen wat hij kan en wat hij wil zeggen. Kooymans is nog steeds getrouwd met dezelfde vrouw, terwijl De Groot al verschillende scheidingen achter de rug heeft. Het nummer Scheiding is een vrolijk lied over een man die blij is dat hij weer vrij is, al duurt het niet lang of de volgende vrouw heelt alweer de wonden. Kooymans beleefde vroeger ook een heftige tijd en is blij dat hij hier nog steeds muziek kan maken. De Groot heeft niet het gevoel, maar wel het besef dat hij ouder wordt. Zijn lichaam geeft hem daarover signalen. Vrienten zegt dat door muziek te maken de ballast van het lichaam en de tijd verdwijnt.

Hier de registratie van het concert in Carré, hier mijn bespreking van Kom nader, hier het nummer Handle with care van de Traveling Willburys.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen