Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



woensdag 8 februari 2017

Who the fuck is Jett Rebel (2014), documentaire van Linda Hakeboom


Jonge God moet leren omgaan met roem

Een jaar na The happy sad route met Jan Jaap van der Wal, maakte Linda Hakeboom een portret van Jelte Tuinstra (Den Haag, 1991) die als opkomend popzanger moeite heeft om zijn roem bij te benen. Hakeboom leeft met hem mee en stelt directe vragen, die Tuinstra wellicht geholpen hebben om de grens tussen zijn verlegen persoon en de van zelfvertrouwen blakende performer te slechten.

De beginbeelden van de film laten een jonge God zien die vereerd wordt door zijn net zo jonge, vooral uit uitzinnige meisjes bestaande, publiek. In zijn huisje in het bos dat vol staat met muziekapparatuur kan hij zijn eigen gang gaan. Door te blowen  en net zoveel geluid maken als hij zelf wil kan hij de innerlijke onrust bezweren die hem plaagt als hij niet op het podium staat. Zonder de spots die op hem gericht zijn weet Tuinstra niet goed raad met zichzelf.

Op verzoek van Hakeboom vraagt hij zijn manager wanneer hij de artiestennaam Jett Rebel heeft aangenomen. Hij hoort dat dit in september 2012 is geweest, dus nog helemaal niet zo lang geleden. Daarna is Tuinstra in de klauwen van de muziekindustrie terecht gekomen. De brandmanager van de platenmaatschappij vond dat hij nodig iets aan zijn image moest doen. Het doel lijkt meer te liggen in exploitatie dan in een goede begeleiding van een aankomend talent. Dat blijkt ook uit foto’s die voor een clubtour genomen worden. Men raadt hem zelfs aan de carrière van Beyoncé als uitgangspunt te nemen.

Hakeboom volgt Tuinstra op zijn treinreis naar Engeland waar een plaat zal worden opgenomen. Tuinstra oefent zijn vingers  op de ruit en het tafeltje om zichzelf iets te doen te geven. Hij laat producer Tony een nummer horen van een reis die hij onder invloed van drugs gemaakt heeft en een rustig nummer, Baby, waarin hij de liefde bezingt, maar zelf is hij niet tevreden over de uitvoering van dat laatste lied. Ook voor een optreden bij De wereld draait door uit hij zijn ongenoegen. Na afloop is hij wel tevreden, maar later knaagt de twijfel weer aan hem. Het doet hem denken aan vroeger toen hij afgewezen werd en er niet bij hoorde, al vraagt Hakeboom daar niet over door.

Het winnen van de 3FM Awards brengt hem in een roes, die tegelijkertijd de kloof tussen hem als persoon en artiest groter maakt. Hakeboom gaat met hem mee naar een boom in een park in Baarn waar Tuinstra vroeger als kind  graag kwam, als hij niet in zijn eentje aan het muziekmaken was. Tuinstra vertelt dat hij als kind druk was en graag kattenkwaad uithaalde.   

Na een geslaagd optreden op Pinkpop blijft de onzekerheid Tuinstra parten spelen. Hij had verwacht dat zijn verlegenheid wel zou overgaan, maar dat valt tegen. Hij is bang dat hij het allemaal niet trekt. Tony zegt dat vaak artiesten introvert zijn en moeite hebben met hun rol als artiest. Hij laat Tuinstra het nummer Baby opnemen in zijn natuurlijke habitat. Het idee dat hij zelf de baas is geeft meer rust met een goede uitvoering tot gevolg. Tuinstra verzucht dat hij beter zal moeten omgaan met de roem die zijn werk oplevert. Volgens Tony opent roem andere kanten van de persoonlijkheid. Hoe dat uitpakt is voor iedereen verschillend. Tuinstra moet daar volgens hem nog achterkomen. 

Hier de trailer, hier mijn bespreking van The happy sad route, hier de site van Jett Rebel.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen