Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



zondag 19 maart 2017

Filmrecensie: Die Wand (2012), Julian Roman Pölsler


Isolerende glaswand staat symbool voor onze geïndividualiseerde levensstijl

Die Wand is gebaseerd op de gelijknamige roman van Marleen Haushofer uit 1963. Twee jaar geleden zag ik de theateruitvoering door de Ulrike Quade Compagny. In een link onderaan mijn bespreking verwees ik naar een blog van Evelien de Nooijer Alting die in haar diepgaande bespreking van het boek ook de film van Julian Pölsler noemde. Ik was dan ook razend benieuwd hoe de film zich zou verhouden tot het theaterstuk. Hoewel de essentiële elementen in het spel van Harriet Stroet allemaal voorbij komen is de film overtuigender, alleen al door het prachtige Oostenrijkse landschap waarin het drama zich afspeelt.

Dat drama begint met een ontspannend autotochtje over steeds smallere bergweggetjes. Bestuurder Hugo gaat met zijn vrouw Luise en hun hond Luchs op vakantie naar hun jachthuis in de bergen. Achterin de auto zit de vrouw die een dag later in een soort horrorfilm belandt. Ze wordt wakker en kijkt of Hugo en Luise, die de vorige dag nog naar het dorp zijn gegaan, in bed liggen. Dat is niet het geval. Op haar gewone schoenen loopt ze samen met de hond, die de vorige dag niet met zijn baasjes mee wilde, de weg af om te zien waar ze gebleven zijn. Luchs gaat vooruit maar komt aangeslagen weer terug. De vrouw vraagt zich af wat er aan de hand is. Ze loopt door tot ze op een glazen wand stuit die verder gaan onmogelijk maakt. Ze besluit informatie in te winnen bij een boerderij waar ze voorbijgekomen is. Buiten staat een man bij een bron, maar nog voordat de vrouw hem kan aanspreken wordt ze ook daar gestuit door eenzelfde wand.

In de film worden nogal sombere beelden van de vrouw, prachtig gespeeld door Martina Gedeck, die in een dagboek schrijft om haar verstand niet te verliezen, afgewisseld met beelden van haar herinneringen met de hond, die eerst weinig van haar moest hebben maar later een trouwe metgezel en zelfs onmisbare vriend van haar werd. Samen gaan ze op jacht en proberen een uitweg te zoeken uit hun geïsoleerde bestaan. Een blik met een verrekijker toont aan dat de man bij de bron niet meer leeft, maar daar vereeuwigd is. De vrouw krijgt later ook nog het gezelschap van een lieve bruine koe en een kat die is komen aanlopen. Samen vormen ze een gezinnetje dat zelfs uitbreiding krijgt met een kitten en een kalf.

De dieren houden de vrouw op de been, tot op het eind een woesteling verschijnt die de hond en het stiertje doodt. Dat is een enorme klap voor de vrouw die toch al de nodige inzinkingen te verduren kreeg in haar eenzame en fysiek zware bestaan. Pogingen om mens te blijven, onder andere door de dagen op de kalender bij te houden, worden steeds lastiger. Ze verliest steeds meer haar identiteit en gaat na vertrek naar een hoger gelegen hut op een Alpenweide vaker op in het grote geheel. Ze leest dat ze eerder heeft geschreven dat de tijd omvliegt maar dat lijkt haar een misvatting. Ze heeft eerder het gevoel dat de tijd stil staat en dat zij erom heen vliegt. Ze denkt na over de mensheid die wanhopig is over het lot dat ze moet dragen en begrijpt dat liefde een andere mogelijkheid zou zijn geweest, al is het daar inmiddels te laat voor.

Met deze gedachten zet Haushofer een beklemmend beeld van de mensheid neer, dat door Pölsler op fantastische wijze in beeld is gebracht. Ik zie nog steeds de scène waarin de vrouw met de auto van Hugo over de weg rijdt tot ze verderop een andere auto stil ziet staan met een geopende portier, maar frontaal op de wand botst vlak voor ze de andere auto bereikt. Daar kon Stroet met haar knappe manipulaties met de poppen van dieren toch niet tegenop.  

Hier de Duitse trailer, hier mijn bespreking van De Wand.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen