Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



donderdag 23 maart 2017

Filmrecensie: Twelfth night (1969), Trevor Nunn


Vrolijke verknoping van relaties door verandering van een vrouw in een man

In afwachting van Driekoningenavond van De Theatertroep keek ik alvast naar een film Twelfth night die van het klucht van William Shakespeare gemaakt is en wel in de versie van Trevor Nunn uit 1969. Onlangs vergeleek ik de theatrale en de filmische versie van Die Wand, een roman van Marleen Haushofer. Die viel toen uit in het voordeel van de film. Ik ben benieuwd wat De Theatertroep daar vanavond tegenover kan stellen.

De versie van Nunn luidt volledig Twelfth Night or what you will speelt zich af in een negentiende eeuwse Engelse sfeer en gaat over een bijzondere gebeurtenis die op de avond van Driekoningen, twaalf dagen na de kerst, zich afspeelde op het fictieve eiland Illyria. Viola spoelt daar met enkele andere scheepsbreukelingen aan en betreurt het verlies van haar tweelingbroer Sebastian die in de golven moet zijn omgekomen. Ze knipt haar lange blonde haren af, plakt een snorretje op en verkleedt zich als jongen om met de naam Cesario (links op de foto) in dienst te kunnen treden van de liefdeszieke Orsino (rechts op de foto) die het eiland bestuurt, dat ook nog eens in oorlog is met het land waar de scheepsbreukelingen vandaan komen.

Cesario wordt er door Orsino uit op gestuurd om contact te leggen met diens vrouw Olivia een mooie rol van Helena Bonham Carter (zie foto), die zich heeft teruggetrokken na de dood van haar broer en van plan is dat zeven jaar vol te houden. Terwijl Cesario meteen valt voor Orsino, wordt Olivia op haar beurt verliefd op Cesario, waarop we meteen in een nauwelijks onontknoopbare toestand zitten. Fraai is de scène waarin Cesario zijn vingers nauwelijks van het lichaam van Orsino kan afhouden terwijl die in bad zijn onnoembaar grote liefde voor Olivia belijdt.

Daarom heen spelen nog andere verwikkelingen rond andere bewoners van het paleis. Een daarvan speelt zich af rond de alcoholistische Toby, de oom van Olivia die er niet vies van is om anderen in een liefdesval te laten lopen. Dit geldt in het bijzonder voor Malvolio, de bediende van Olivia, die een toupet draagt om er jonger uit te zien. In een fraaie scène in de paleistuin legt sir Toby met twee handlangers van achter een haag een brief op een bankje die zogenaamd door Olivia geschreven is en waarin zij haar liefde voor Malvolio belijdt. Natuurlijk zet de wulpse Olivia, grote ogen op als hij opeens met veel bombarie voor haar staat en daarop wordt hij in de cel gezet.

De climax als Sebastiaan in beeld komt met een Baedeker reisgids in de hand. Hij heeft de scheepsramp ook overleefd, begrijpt al niet waarom hij in de stad herkend wordt en nog minder dat Olivia hem meteen ten huwelijk vraagt. Natuurlijk kan de gedaanteverwisseling van zijn zus Viola dan niet meer volgehouden worden, maar dat leidt alleen maar tot meer geluk.

Een mooie rol is er nog voor Ben Kingsley als de minstreel Feste. Hij bekijkt het allemaal van een afstandje en denkt er het zijne van. Nadat de stof is neergedaald verlaat hij het eiland en zingt daarbij het lied van de wind en het water, waarmee het drama op een vrolijke manier wordt beëindigd. Ik hoop dat ik vanavond net zo vrolijk de theaterzaal zal verlaten. Wordt vervolgd.
  
Hier de trailer, hier het lied van de wind en het water.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen