Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



zondag 9 februari 2014

Filmrecensie: Half Nelson (2006), Ryan Fleck



Verandering in theorie is anders dan de praktijk

Bij een halve Nelson moest ik meteen denken aan een worstelgreep. De hoofdpersoon in Half Nelson symboliseert precies deze voorstelling. De idealistische geschiedenisleraar Daniel Dunne uit Brooklyn zit anderhalf uur lang in een greep waaruit hij zichzelf, ondanks alle pogingen daartoe, niet kan bevrijden.

De eerste poging is meteen al de moeilijkste. Hij probeert zijn leerlingen inzicht bij te brengen in de geschiedenis. Veranderingen in de maatschappij gaan gepaard met strijd en tegenstellingen. Hij doet dit voor aan de hand van een partijtje armpje drukken met een leerling. Zelf maakt hij ook onderdeel uit van die strijd. Om die vol te houden gebruikt hij in de weekenden cocaïne. Tegen een bevriende vrouwelijke collega, die af en toe met hem vrijt, zegt hij later dat hij dat nodig heeft en dat hij het kan hanteren, maar we zien hem wel langzaamaan bezwijken onder de druk.

Zijn vroegere vriendin Rachel beziet hem met medelijden, zijn schoolleider vindt dat hij het lesprogramma moet volgen en niet zijn eigen ideeën opdringen. De dertienjarige Drey, een van zijn zwarte leerlingen is een steun voor hem. Zij is lid van een basketballteam dat Daniel coacht. Ze ziet hem als hij na een wedstrijd in een wc crack gebruikt en nauwelijks op zijn benen kan staan. Dat schept een vertrouwelijke band.

Drey heeft het zelf niet gemakkelijk met een vader die zich niet om haar bekommerd, een moeder die veel ambulancediensten draait en een broer die in de gevangenis zit. Drugsdealer Frank, een vriend van de familie, schuift hen af en toe wat geld toe. Drey levert daar een wederdienst voor. Ze helpt hem om drugs bij zijn klanten te bezorgen.

Daniel wil niet dat Drey te veel in handen komt van Frank, maar heeft weinig middelen om verandering aan te brengen. Hij snuift meer cocaïne dan goed voor hem is en krijgt een bloedneus op school. Verslagen ligt hij op de bank in de lerarenkamer. Wat moet ik doen, vraagt hij zich af en toe wanhopig af. ‘What am I supposed to do?’

Daniel is niet alleen maar wanhopig. Hij draagt zijn lot met ironie en humor. De bevriende collega bekijkt zijn boekenkast en vraagt op grond daarvan of hij een communist is. Daniel beantwoordt haar vraag met een wedervraag: zou ik een fascist zijn als ik Mein Kampf in de kast had staan? Later klopt hij midden in de nacht in ellendige staat bij haar aan. Hij bekent dat hij geen communist is en vraagt of hij binnen mag komen.

De rol van Daniel is overtuigend. De kijker leeft met hem mee. De film is een verrassing in zijn genre. Het ontwijkt clichés, wordt nergens zoetsappig en blijft levensecht.

Het verhaal van Daniel wordt omlijst door spreekbeurten van zijn leerlingen over belangrijke keerpunten in de geschiedenis, zoals de busreis van de zwarte Rosa Parks die in de bus niet wilde opstaan voor een blanke en daarmee een startschot gaf voor de burgerrechtenbeweging.

Hier de trailer.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen