Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



zaterdag 23 augustus 2014

Client # 9 – The rise and fall of Eliot Spitzer (2010), documentaire van Alex Gibney



Strijder voor sociale rechtvaardigheid legt het loodje

Tweeënzestig weken na zijn inauguratie begin 2007 als gouverneur van de staat New York maakte Eliot Spitzer zijn aftreden bekend. Een uitglijder als cliënt van een escortbureau maakte een einde aan een veelbelovende carrière. Alex Gibney stelt in deze lange documentaire de vraag of het een privézaak was of een publieke afrekening.

Voordat hij gouverneur werd, was Spitzer acht jaar lang een gouverneur generaal en in deze functie bond hij de strijd aan met grote corporaties die het met de publieke zaak niet zo hoog op hadden. Zijn vader leerde hem al door het spelen van Monopolie de marktwetten kennen. The peoples attorney, zoals hij in een reclamefilmpje genoemd werd, pakte gevestigde machten met harde hand aan, geholpen door een team juristen, dat nabeurshandel van een beleggingsfonds in samenwerking met de Bank of Amerika op het spoor kwam. Spitzer kreeg daardoor de bijnaam The sheriff of Wall Street. Ook stelde hij de exorbitante beloning van Hank Greenberg, CEO van AIG, aan de kaak. Bestuursvoorzitter van de organisatie Ken Langton hield hem de hand boven het hand. Vanwege de aanhoudende jacht op financiële onrechtmatigheden zaten dit soort grote jongens achter Spitzer aan.

Als gouverneur zocht Spitzer zijn weg in het doolhof van het State Capitol in Albany. Hij raakte verzeild in een politieke strijd met de Republikeinse senator Bruno, die als voormalig bokser wist hoe hij een tegenstander moest verslaan. Spitzer klaagde hem aan voor het privégebruik van helicopters. Bruno vond dat Spitzer, die op het persoonlijke vlak vriendelijk en bezorgd kon zijn, zich als een stoomwals gedroeg en zocht contact met Greenberg. Ze huurden politiek adviseur Roger Stone in die als een terriër op mogelijke misstappen van Spitzer dook.

Een New Yorkse kunstenaar die klanten werfde voor club Emperors Club Vip zegt dat New Yorkers hongerige beesten zijn, of het naar geld is, naar macht of naar seks. Een van de toonaangevende meisjes van de club was Ashley Dupré die een muziekcarrière ambieerde, maar gestrikt werd om voor het gerenommeerde escortbureau te gaan werken en een verhouding met Spitzer begon. In een televisie interview probeerde ze zich vrij te pleiten. Een ander meisje stelt dat ze geen prostituée was maar zichzelf slechts verhuurde voor enkele uren en in ruil voor een goed gevulde bankrekening.

Spitzer meldde zich onder valse naam bij het escortbureau. De betaling vormde voor hem een risico en dat werd hem tenslotte fataal. Men ontdekte dat hij geld had overgemaakt naar het bureau en schakelde de FBI in die uitgebreid onderzoek deed naar de praktijken van het internationale escortbureau. Spitzer kwam in de boeken naar voren als cliënt nummer 9. Na bekendmaking van zijn uitglijder werd op de beursvloer geproost. Hoewel zijn vrouw hem zijn misstap vergaf, kon Spitzer door alle negatieve publiciteit in maart 2008 niet anders dan aftreden.

In de documentaire vertelt Spitzer op een luie bank gezeten over de zaak. Over zijn uitglijder kan hij niet veel kwijt. Hij wil zijn gedrag niet goedpraten. Het zegt veel over het onbewuste deel van ons gedrag. De Amerikaanse preutsheid en de felle strijd voor de goede zeden maken dat een misstap snel gemaakt is. Het is zeer jammer dat deze bevlogen strijder voor sociale rechtvaardigheid op deze manier het veld heeft moeten ruimen.

Alex Gibney tekende twee jaar later voor de documentaire Park Avenue, over de grote verschillen tussen de ene en de andere kant van deze straat in New York. Hier mijn verslag.

Hier de trailer van Client # 9 – The rise and fall of Eliot Spitzer.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen