Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



vrijdag 29 augustus 2014

Filmrecensie: 17 filles (2011), Delphine en Muriel Coulin



Dromende meisjes zijn niet te stoppen

In het begin van de film 17 filles die voluit 17 filles, 17 ans et enceintes heet - hetgeen vertaald betekent dat alle zeventien zeventien jarigen tegelijk zwanger zijn - lezen we dat het verhaal is gebaseerd op werkelijke gebeurtenissen. In het Amerikaanse Gloucester is in 2008 iets dergelijks voorgekomen. De grote vraag was waarom achttien highschool meisjes tegelijk in verwachting raakten. Delphine en Muriel Coulin proberen daarop een antwoord te geven. Ze vertellen ons dat er in dezelfde tijd in de Bretonse stad Lorient, waar de meisjes zwanger raken, een lieveheersbeestjesplaag aan het strand heerste.

De stad Lorient ligt in een stukje Frankrijk met veel zon, licht en water. Helaas kampt het stadje net als de rest van het land met de economische crisis, die de onzekerheid van de inwoners voedt. De vrijheid wordt wellicht benadrukt door een overbelichte cameravoering.

Het eerste beeld is meteen aanlokkelijk van een klas zeventienjarige meisjes die in een schoolgang wachten op een medische keuring door de schoolverpleegkundige. Camille Fourier (in het midden op de poster en zo’n beetje de knapste van het stel) vertelt haar dat ze zwanger is. Ze laat haar schoolvriendinnen weten dat het een ongelukje was maar ze wil het kind houden, omdat ze dan tenminste iets voor zichzelf heeft. Haar vriendinnen beloven haar te steunen. Haar moeder is boos.

De roodharige Florence valt buiten het groepje vriendinnen. Om aansluiting te krijgen, volgt ze het voorbeeld van Camillie. Inderdaad krijgt ze daardoor een band met haar. Het nieuws zet de toon voor de andere meiden. Tijdens een strandfeest zullen meerdere zich zwanger laten maken. De kleine Clementine kijkt met leedwezen naar de orgie in de duinen en wil ook zwanger worden. Ze biedt een jongen geld aan. Haar ouders zijn erg boos. Ze trekt in bij Camille.

Tijdens een lerarenvergadering wordt de zaak besproken. Er zijn dan ongeveer vijf meisjes zwanger. De meningen zijn verdeeld. Een leraar ziet het als een teken van verzet tegen de maatschappij, een lerares zegt dat er gestreden is voor het recht van een moeder op een kind en dat de meisjes dat nu waarmaken. De directeur luistert onbestemd toe. Hij laat een voorlichtingsfilm zien om de aanwas te verminderen, maar de zwangeren laten zich niet weerhouden. Ze vormen een collectief dat elkaar door dik en dun steunt. Ze trekken in in een lege stacaravan. Dromende meisjes zijn niet te stoppen.

Camille krijgt een echo en schrikt van de gevolgen. Haar broer die net terug is uit Afghanistan, steunt haar. Hij geeft haar rijlessen, maar is wel sceptisch over hun plannen. Een televisiepresentator vraagt zich af of de economische crisis in de geboortegolf meespeelt.

Inmiddels zijn er vijftien meiden zwanger. De schoolverpleegkundige wil een condoomapparaat op school, de directeur wil Camille van school sturen omdat zij de anderen heeft opgehitst. De meiden krijgen zelf ook onenigheid. Julia en Camille zijn door dezelfde jongen zwanger gemaakt en betwisten van wie hij echt houdt. Een van de meisjes deed alsof ze zwanger was met een kussen voor haar buik, hetgeen uitkomt. Uitzinnig kapen ze een auto en rijden naar zee. Camille zit achter het stuur. Op de terugweg brengt Camille Clementine als laatste naar haar ouders. Later als ze op de weg zit, ziet ze een berichtje van Clementine dat ze bloedverlies heeft. Ze wil terug, maar komt in de draai vast te zitten in het zand en meteen beginnen ook haar weeën.
  
Opvallend is dat de meisjes tijdens de zwangerschap gewoon roken en drinken en dat niemand daar iets van zegt. Heeft dat te maken met losbandigheid? Fraai zijn de opnames tussendoor waarbij de meisjes peinzend alleen op hun slaapkamer zitten. Zonder woorden wordt de achterkant van het geluk getoond. Aan het eind blijkt de collectieve ideeën van de meiden los zand. Net als de lieveheersbeestjes verdwijnen de baby’s. Daarmee eindigt het boeiende en mooi gefilmde verhaal wat abrupt.

Hier de trailer

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen