Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



zaterdag 23 augustus 2014

Filmrecensie: Amour (2012), Michael Haneke



Zorgzame man verzorgt zijn invalide vrouw

Haneke staat bekend om spannende films over menselijke problemen met onverwachte wendingen. Daarnaast is zijn stijl van filmen zeer betrokken en direct. Dat is ook zo in Amour, een liefdesgeschiedenis over een ouder echtpaar in een oud, maar statig appartement in Parijs. Anne en Georges Laurent, zoals ze heten, hebben een aangename oude dag, waarin ze pianoconcerten bezoeken, in het begin van de film dat van Alexandre, een oud-leerling van Anne (Emmanuelle Riva).

Als Anne tijdens de volgende dag het ontbijt een absence krijgt, die erg fraai wordt uitgespeeld, verandert de verhouding. Anne wil na een verblijf in het ziekenhuis daar nooit meer naar toe. Ze laat Georges beloven dat ze thuis mag blijven. Georges (Jean Louis Trintignant) die nu eenmaal toch al de onderliggende partij is als het om beslissingen gaat, stemt toe, maar hij moet wel voor zijn vrouw zorgen en doet dat ook met veel zorg.

Haneke filmt de omgang van het oudere stel met veel liefde. George haalt zonder mopperen het boek van Harnoncourt dat Anne na thuiskomst uit het ziekenhuis wil lezen. Hij helpt zijn half verlamde vrouw uit de rolstoel en naar het toilet. Veel dankbaarheid toont Anne niet voor de inspanningen van haar man. Ze wil het liefst dood. Als George eens naar een begrafenis is, probeert ze uit het raam te springen maar dat mislukt en George vindt haar bij thuiskomst op de vloer. Een moment lijkt me om het eens over euthanasie te hebben, maar dat gebeurt niet.

Als Georges het niet meer alleen af kan regelt hij een verpleegster voor enkele dagen die hem leert hoe hij een pamper moet verwisselen en als dat ook niet genoeg is, dan regelt hij een tweede verpleegster. De zorg van die laatste vrouw bevalt hem niet, dus stuurt hij haar weg. Eigenlijk is hij degene die nog het meeste toegang tot zijn vrouw heeft.

De drukbezette gescheiden dochter Eva (Isabelle Hupert) woont elders in Frankrijk en komt heel af en toe op bezoek. In toenemende mate stoort ze zich eraan dat haar vader geen opvang voor haar moeder regelt maar zelf doormoddert op een weg die alleen maar zwaarder wordt. Dat wordt gesymboliseerd doordat Georges met veel moeite een duif vangt die door het open raam binnen gekomen is.

George heeft, wellicht door de last van de zorg, nachtmerries, zoals over een mogelijke insluiper die hem bij de strot pakt en op het eind over zijn vrouw die aan het afwassen is en hem oproept om zich klaar te maken om uit te gaan. De nachtmerries beginnen heel realistisch en veranderen dan van sfeer, hetgeen wat gekunsteld aandoet, net als de zwart gaten in de film die niet duiden op een technisch defect maar zich afspelen in de nachtelijke slaapkamer. De keerzijde van de grote aandacht die Haneke voor het echtpaar schenkt, is dat het verhaal soms wat uitgesponnen wordt. Vooral als Anne niet meer verbaal kan communiceren is de verhouding, die toch de nodige vuurwerk opleverde, niet meer zo spannend.Tenslotte neemt Georges zijn toevlucht tot drastische maatregelen.

Amour is ondanks het verrassende einde en de fraaie filmstijl, die de kijker meeneemt het verhaal in, helaas niet helemaal wat ik ervan verwachtte, maar dat komt wellicht ook door alle eerdere, zeer positieve geluiden erover.

Hier de trailer.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen