Welcome, reader! According to Antony Hegarty in this second decade of the new century our future is determined. What will it be? Stays all the same and do we sink away in the mud or is something new coming up? In this blog I try to follow new cultural developments.

Welkom, lezer! Volgens Antony Hegarty leven we in bijzondere tijden. In dit tweede decennium van de eenentwintigste eeuw worden de lijnen uitgezet naar de toekomst. Wat wordt het? Blijft alles zoals het is en zakken we langzaam weg in het moeras van zelfgenoegzaamheid of gloort er ergens iets nieuws aan de horizon? In dit blog volg ik de ontwikkelingen op de voet. Als u op de hoogte wilt blijven, kunt u zich ook aanmelden als volger. Schrijven is een avontuur en bloggen is dat zeker. Met vriendelijke groet, Rein Swart.

Laat ik zeggen dat literaire kritiek voor mij geen kritiek is, zolang zij geen kritiek is op het leven zelf. Rudy Cornets de Groot.

Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rage at close of day; Rage, rage against the dying of the light. Dylan Thomas.

Het is juist de roman die laat zien dat het leven geen roman is. Bas Heijne.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Johannes.



donderdag 2 maart 2017

Filmrecensie: Anton Tchekhov 1890 (2015), René Féret


Een jaar uit het leven van een sociaal bewogen schrijver

De film Anton Tchekhov 1890 was de laatste film van René Féret, die een maand nadat de film uitkwam overleed. Vijf jaar daarvoor maakte hij al een biografische film over Nannerl, de zus van Mozart, zoals de titel in vertaling luidt. Beide films zijn juweeltjes, niet in de laatste plaats door de muziek. In Anton Tchekhov 1890 werd die gecomponeerd en op piano uitgevoerd door Marie Jeanne Seserot.

Het verhaal gaat over het eenendertigste levensjaar van Anton Tsjechov die in 1860 in een havenstad aan de zee van Azrov in het zuiden van Rusland werd geboren. Zijn vader was daar kruidenier. Toen hij zeventien was vluchtte de familie voor schuldeisers naar Moskou. Anton maakte het gymnasium af en voegde zich daarna bij zijn familie en begon een studie medicijnen. Het schrijven van verhalen was maar een bijverdienste naast de praktijk als arts waarmee hij zijn familie onderhield. In de film vertelt hij over zijn verleden tegen onderwijzeres Anna die als dochter van de direicteur vrijwillig op het gevangeniseiland Sachalin verbleef.

De film opent met een bezoek in 1890 van twee schrijvers uit Sint Petersburg die zeer enthousiast zijn over een novelle, die willen uitgeven en willen dat hij door gaat met schrijven. Zijn broer Alexander, die daar als kunstschilder werkt, stelt voor dat Anton (Nicolas Giraud) zijn praktijk in het ouderlijk huis opgeeft en ook naar Sint Petersburg komt, maar Anton kan zijn patiënten niet zomaar in de steek laten. Hij wordt ook nog belaagd door de jonge, getrouwde Lika, maar meer dan avontuurtje vindt hij deze verhouding niet waard.

Anton gaat naar Sint Petersburg om te overleggen over zijn uitgaven en meteen langs bij Alexander die een portret van hem gemaakt heeft. Anton wil dat Alexander zijn werk illustreert. Omdat hij hoest, neemt hij hem meteen voor behandeling mee naar huis. Daar doet Alexander het voorstel om samen naar Sachalin te gaan, het eiland, waar gevangenen een zeer slechte omstandigheden zouden verkeren. Inmiddels kan Anton door de verkoop van zijn boeken een landgoed op de Krim kopen. In dezelfde tijd gaat hij op bezoek bij Tolstoj die ruzie heeft met zijn vrouw Sofia en hem aanraadt om zijn puurheid te behouden.

Bij terugkomst blijkt Alexander te zijn overleden aan tuberculose. Anton verbrandt zijn boeken en neemt zijn artsenpraktijk weer op. Als eerbetoon reist Anton in april voor een paar maanden naar Sachalin en tekent daar de verhalen op die de gevangenen hem vertellen. In brieven aan zijn zus Masja laat hij weten hoe het hem vergaat. In het kamp schrijft hij een reisdagboek die hij opstuurt naar Sint Petersburg en sluit hij vriendschap met onderwijzeres Anna die zijn dagboek leest. Op een avond hoort ze hem hoesten, de eerste verschijnselen van tuberculose. Die wordt niet veel beter als hij thuis is. Hij probeert de ziekte zoveel mogelijk te verbergen, maar zal uiteindelijk op 44-jarige leeftijd in 1904 aan de ziekte bezwijken.

Op het eind van de film gaat Tsjechov naar een repetitie van De meeuw. Hij verwijt het gezelschap dat het stuk niet levensecht gespeeld wordt. Hij wil meer de verveling voelen die in al zijn stukken tastbaar is, aangezien men opgesloten zit in een systeem waar men niet uit kan ontsnappen. In 2011 is De reis naar Sachalin opnieuw in het Nederlands uitgebracht met een nawoord van Frank Westerman.

Hier de trailer met Engelse ondertiteling, hier mijn bespreking van Nannerl, la soeur de Mozart.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen